Şomando

Dövmeci Bölüm 4

Size biraz da ailemden bahsedeyim. Ben 1 Ağustos 1976’da İstanbul Nişantaşı’nda doğdum. Babam ressam Selim Cebeci, annem ise illüstratör Zerrin Cebeci’dir.

Anlaşamayıp ayrıldıklarında ben ilkokuldaydım ve annemin yanında kaldım. Maddi değil ama manevi imkânlarımız hep yerindeydi. Yağlıboya tüpleri, terebentin kokusu, guaş boya, kretuar (maket bıçağının Fransızcasının Türkçesi), The Beatles, The Rolling Stones, çoğuna bugün bile anlam veremediğim bilumum sanatsal film… Kendimi bildim bileli hep yanı başımda olan şeylerdi.

Çocukluğum biraz başıboşluk duygusuyla geçti. Tek çocuktum ve arkadaş edinmek konusunda da fırsatım ya da hevesim pek yoktu. Ben daha çok büyüklerimle birlikte büyüdüm. Ailemin dostları da genellikle hep sanatçıydı. Orhan Pamuk, Şahin Kaygun, Engin Ayça, Gültekin Çizgen, Semih Kaplanoğlu, Ahmet Elhan ve daha niceleriyle kurulu sosyal ağ içerisindeki bir köşede, sessizce çizimler yaparak geçti tüm çocukluğum.

Tabii bir erkek çocuğu olarak en çok robotlar, şövalyeler, uçaklar çizerdim ama maruz kaldığım popüler kültür unsurları olan E.T., The Beatles, Süperman, Rambo ve Rocky de sık sık ele aldığım konular arasındaydı. Bir de arada ailemden ve çevresinden kişilerin portrelerini çizmeye de çalışırdım.

Fotoğraf sanatçısı Zafer Tekin bana şövalye ve komandonun bir karışımı olan “Şomando” lakabını takmıştı.

Benim için bu ortam içerisinde kendimi oyalayabilecek yegâne şey çizim yapmaktı. Ama hiçbir zaman kolay bir hayatımız olmadı. Belki de bu yüzden hep zor olanı seçmeyi tercih etmişimdir. 

Özellikle yoğun olarak heavy metal dinlediğim ortaokul dönemlerimde, sadece rapido kalemleri kullanarak yaptığım canavar robotlar serisinde, gelecekte üniversitede öğreneceğim tezhip sanatının çalışma erdemlerinin ilk örneklerini vermeye başlamıştım. 

İnanın bunu laf olsun diye söylemiyorum.