Blues Brothers Ninjalara Karşı

Dövmeci Bölüm 15

Küçük bir çocukken babam beni sık sık sinemaya götürürdü. Blues Brothers, Süperman, Star Wars, Indiana Jones… Hepsini ilk defa sinemada izledim. O zamanlar yaşım daha küçük olduğundan her birine babamın tavsiyesiyle gidiyorduk.

Birkaç sene sonra, videokaset kiralama dönemi altın çağını yaşarken, babamın bazı filmleri bana hiç tavsiye etmemiş olduğunu fark ettim. Rocky, Rambo ve bilumum karate filmiyle işte o dönem tanıştım.

Hele ki ninja filmleri. Hastasıydım ninjaların. Tüm mahallenin videokaset kiraladığı dükkân olan Uğur Video ’ya gider ve babamın da oradan video kiraladığını bildiğimden, “Uğur Abi lütfen bana adında ninja kelimesi geçmeyen ama içinde ninjalar olan bir film ver” derdim. Evimiz bahçe katıydı. Bahçedeki ağaçların dallarına ipler gererek yaptığım yaylara oklar takar, kendi kendime ninjacılık oynardım. 

Tabii o zamanlar ninjanın kiralık katil anlamına geldiğini bilmiyordum.

Çocukluğumda babam, kendi annesi ve anneme sıkı sıkıya tembih etmiş “Emre oyuncak silahlarla kesinlikle oynamayacak” diye. Ben yine babaanneme kendimi acındırıp oyuncak tabanca falan aldırıyordum babamdan gizli gizli. Ama tüm çocukluğum boyunca babam, şiddet unsuru içeren her tür olgudan beni uzak tutmak için hep bir gayret sarf etti.

                          Emre Cebeci'den Selim Cebeci çeşitlemeleri 1983-1990 arası

Bugün silahlara ve şiddete olan alerjimin sebebi babamdır. Çocuklara silah sevgisi aşılamanın çok aşağılıkça olduğunu düşünüyorum. 

Bence öldürmekten başka bir boka yaramayan ateşli silahlara duyulan hayranlık kadar “acizlik” belirtisi azdır.

Sweet Home İstanbul 1987